از شهیدان ارجمندی که خداوند تعالی در شان آنان کلمه بزرگ " أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ( آنها زنده اند و نزد خدای خود روزی می خورند)" را فرموده است، بشری قاصر مثل من چه تواند گفت؟

آیا بار یافتن نزد خداوند و ضیافت مقام ربوبی از آنان را،می توان با قلم و بیان و گفت و شنود توضیح داد؟

آیا این همان مقام" فَادْخُلي‏ في‏ عِبادي وَ ادْخُلي‏ جَنَّتي‏  (و در سلک بندگانم داخل شو ودر بهشتم ورود کن ) نیست که حدیث شریف بر سید شهیدان و سرور مظلومان منطبق نموده است؟

آیا این جنت همان است که مومنان در آن راه دارند، یا لطیفه الهی آن است؟

آیا این بار یافتن و ارتزاق نزد رب الارباب همان معنی بشری آن است، یا رمزی الهی و والاتر و فوق برداشت بشر خاکی؟